
بایرام یلی، چارداخلاری ییخاندا نوروز گلی ، قار چیچکلی چیخاندا آغ بولو تلار کوینکلرین سیخاندا بیزدن ده بیر یاد ایلیه ن ، ساغ اولسون *** باد نوروزی وقتی به خانه ها می وزد ، گل نوروزی و گل یخ از خاک بیرون می آید. ابر های سفید وقتی پیراهن شان را میچلو نند ، هرکس از ما یاد بکند سلامت باشد. ( استاد شهریار ) ۱- کوروش به نوروز رسمیت داد. کوروش بزرگ موسس ایران واحد به نوروز جنبه رسمی داد و در سال ۵۳۴ پیش از میلاد ( ۲۵۴۰ سال پیش ) دستورالعملی برای آن تدوین کرد که شامل ترفیع نظامیان ، ابلاغ انتصابات تازه ، سان دیدن از سربازان ، عفو مجرمین پشیمان ، ایجاد فضای سبز و پاکسازی محیط زیست ( از منازل شخصی گرفته تا اماکن عمومی ) بود. در دوران هخامنشیان ، یازده روز اول فروردین ( فرورتیشن ) ویژه انجام مراسم نوروز بود. شاه در نخستین روز سال نو بزرگان ، مقامات دولتی و فرماندهان ارشد نظامی ، دانشمندان و نمایندگان سرزمین های دیگر را می پذیرفت و ضمن سپاسگزاری از عنایت اهورامزدا ( خدای بزرگ یکتا ) ، گزارش کارهای سال کهنه و برنامه های دولت برای سال نو و نظر خویش را بیان می کرد تا نصب العین قرار گیرد. این رسم بعدا هم ادامه یافت و ضمن آن شاه وقت پیشکش ها را دریافت می کرد که نمونه آن در کنده کاری های تخت جمشید دیده میشود. آنگاه مراسم سان و رژه برگزار می شد و افسرانی که قهرمان دفاع از وطن شده بودند ، نشان و پاداش می گرفتند و مقامات تازه و قضات نو معرفی می شدند. در جریان آیین های نوروزی ، مردم نخست به دیدن سالخوردگان خانواده می رفتند و ادای احترام می کردند و سپس عید دیدنی های مرسوم آغاز می شد. پس از تکمیل ساختمان عظیم و زیبای تخت جمشید و گشایش آن ، آیین های رسمی نوروز ، با شکوه بی مانندی در آنجا برگزار می شد. مراسم نخستین نوروز در تخت جمشید دو هفته طول کشید. مردم عادی در تالار صد ستون وسران ایالات و مقامات تراز اول در تالار های دیگر این کاخ حضور می یافتند. افراد خاندان سلطنت و در باریان در هر کجای کشور که بودند پیش از فرارسیدن نوروز، خود را به تخت جمشید می رسانیدند و بهار را در آنجا بسر می بردند.
