پانتومیم در خیابانهای تهران !

 

اولین‌بار در قرن پنجم قبل از میلاد هندوستان، پانتومیم را به‌عنوان هنر نمایشی به ثبت رساند.

 هندیها این نوع نمایش را جلوی خدای خود بهاراتا 2 (3خدای اجرای دراماتیك) انجام می‌دادند.

   پانتومیم خیابانی

نمایشی بی‌صدا ، نمایشی كه شخصیت در آن نسبت به موضوع برتری دارد.

فاقد صحنه نمایش است و عموما‌ً از بداهه‌سازی شكل می‌گیرد و در میان جمعیت اجرا می‌شود. بازیگر پانتومیم گاه از میان جمعیت، اجرای خود را شروع می‌كند و گاه با عمل و عكس‌العمل تماشاگر را به دنبال دارد. بازیگر پانتومیم خیابانی، محدودیت فضا ندارد و از این رو می‌تواند تحرك زیادی داشته باشد. با جمعیت به حركت درآید و یا جمعیت را به دور خود جمع كند.
او می‌تواند بر اساس روحیه تماشاگران خود كه در رفت و آمد هستند بازی خود را تغییر دهد. او باید تماشاگر خود را روانشناسی كند. چگونه و با چه گروهی، چه ارتباطی برقرار كند. چگونه تماشاگر را وادار به تماشای بازی خود كند و به باور برساند.

 بازیگر پانتومیم خیابانی، زمان اندكی برای گسترش كاراكتر مورد نیاز دارد. پس باید از تخیل و واقعیت خود در لحظه، استفاده لازم را ببرد.او می‌تواند با عمل تماشاگران، حركت و عكس‌العمل داشته باشد. باید هر حركت خود را كنترل كند. گاه ممكن است تماشاگران او را از تمركز خارج كنند. او باید روی تمركز لحظه‌ای خود آگاهی و كنترل به دست آورد. در این نوع پانتومیم بازیگر باید توجه تماشاگر را به شروع بازی خود با موسیقی، حركت و ... جلب كند..
بازیگر پانتومیم خیابانی باید اعتماد‌به‌نفس ویژه داشته باشد؛ چون در وضعیت و فضای خاص قرار دارد و باید خود را برای هرگونه رابطه، مسأله و اتفاق آماده كند.

عکس بالا بازیگر پانتومیم در افتتاح یک مجموعه ورزشی در جنوب تهران است، او به خوبی تا آمدن شهردار تهران با روحیه تماشاگرانش رابطه برقرار میکرد.

زیباست در جشن ها و مراسم ها به این هنر نمایشی خیابانی بیشتر توجه کنیم تا بتوانیم با روحیه تماشاگران در آن موقعیت بیشتر آشنا شویم.و تماشاگران نیز خود فارق از زندگی به هنر عکس العمل نشان دهند.